IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Alister Woodfactory Tour

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
NPC Account



PROFIELRegistratiedatum : 17-06-14
Aantal berichten : 48
Pokédollars 0
ID CARD
BerichtOnderwerp: Alister Woodfactory Tour   za jun 21, 2014 10:19 am

Naam;; Teresa Goodlove

Geslacht;; Vrouw

Leeftijd 43 jaar

Seksualiteit;; Heteroseksueel

Status;; Getrouwd

Woonplaats;; Alister City

Functie;; Hoofd PR Alister Woodfactory

Pokémon;; Glameow lvl 32


Maandag  13:00 PM
Met haar klembord in haar handen stond Teresa te wachten. Ze wat gekleed in een nette, donkerblauwe kokerrok, hoge hakken, witte blouse en een eveneens blauwe colbert. De vrouw droeg haar haren in een knotje en verzette haar bril een beetje. Een blik op haar horloge vertelde haar dat het tien voor één was en de eerste mensen begonnen te arriveren. Ze had deze tour georganiseerd om de mensen een kijkje te gunnen in de fabriek. Er was wat ophef geweest over hun werkwijze en het tempo waarin de bossen gekapt werden, maar de mensen hadden niet door wat de Alister Company allemaal voor hun deed! Ze creëerden banen, zorgden voor materiaal en hielden de economie van Kanto draaiende.

Enfin, de mensen arriveerde en Teresa begon een rondje te maken om zichzelf voor te stellen en de mensen om enkele gegevens te vragen. Hun naam, waar ze vandaag kwamen, hun leeftijd. Dit soort gegevens waren altijd handig om te hebben, want het hielp Teresa bij het bepalen van de doelgroep. De meeste mensen waren volwassenen tussen de 30 en 40 jaar, hoewel er ook wat tieners en zelfs jonge kinderen bij waren. Om 1 uur spreidde Teresa haar armen en verhief haar stem. "Het is tijd, we zullen nu met de tour beginnen! Volgt u mij alstublieft." Ze draaide zich om en begon naar de fabriek te lopen, met de tourgroep op haar hielen. Twee medewerkers van de fabriek sloten het metalen hek van het grote metalen hek dat de fabriek omringde. Laatkomers zouden zich voor een gesloten hek bevinden.

OOC;;
Deze rondleiding is gratis, maar wel eenmalig. Dit is een PR stunt om de mensen bekender te maken met het bedrijf en zo de ophef die het bedrijf veroorzaakt te verminderen. Je hoeft je er niet voor aan te melden, als je maar op tijd bent. De groep vertrekt stipt om 1 uur, dan zullen ook de hekken sluiten.
Made by Kíli @ Kickstart
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Akane Sato
Admin
avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 24
Woonplaats : Het Hoge Noorden
Registratiedatum : 09-02-14
Aantal berichten : 287
Pokédollars 75
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Nee
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   zo jun 22, 2014 2:00 pm




I have to stop the world from burning

Wat onwennig liep Akane van de bushalte naar het grote metalen hek van de Alister Woodfactory. Om niet al teveel op te vallen liep ze vandaag in zwart T-shirt, een zwart vest met knalroze binnenkant, een zwarte skinny jeans en legerschoenen. Voor haar erg saai en normaal. Haar blik ging omhoog naar het immense gebouw dat zich achter de metalen hekken verschool. De Alister Woodfactory... De vernietiger van bomen. Je zou misschien denken: wat doet Akane hier als ze een hekel heeft aan de Alister Company? Nou, laat dat nu precies de reden zijn dat ze hier was. Akane wilde maar wat graag te weten komen hoe de fabriek werkte en hoe het er van binnen uit zag. Dat bracht haar een grote stap dichterbij haar plannen..

Ze voegde zich wat schuchter bij de groep mensen die al stonden te wachten. Akane had haar oortjes in en muziek blies door haar oren. Hierdoor voelde ze zich iets rustiger, maar daardoor merkte ze niet dat er iemand tegen haar praatte. Pas toen de vrouw op haar schouder tikte schrok ze op en trok ze snel de oortjes uit haar oren. "Uh, ja?" sprak ze geschrokken en beschaamd. "Zou ik u naam, adres en leeftijd mogen?" sprak de vrouw enigszins ongeduldig. Blijkbaar had ze het al drie keer gevraagd. Akane's ogen schoten over de vrouw; van haar hoge hakken, naar haar koker rok, naar de bril op haar neus, het strenge knotje en het klembord in haar handen. Dit moest wel een medewerker van Alister zijn. "Uh, ja, Sato, 19 jaar, Pewter City." De vrouw noteerde haar achternaam, leeftijd en stad. Ze vroeg verder niet door, dus meer details waren gelukkig niet nodig. Pas toen de vrouw weg liep, besefte Akane wat ze had gedaan. Ze had haar echte naam en stad gegeven! Wat was ze ook een idioot! Naja, niet dat ze überhaupt in Pewter City geregistreerd stond. Ze woonde in een kraakpand.

Gelukkig zorgde de vrouw voor afleiding. "Het is tijd, we zullen nu met de tour beginnen! Volgt u mij alstublieft." Met tikkende hakken leidde de vrouw hun naar de fabriek en Akane volgde aan de achterkant van de groep. Ze gaf haar ogen goed de kost, bijvoorbeeld hoe hek hek werd gesloten. Er leek een elektronisch slot op te zitten. Of dit iets positiefs of negatiefs was voor haar plannen wist ze nog niet. 'Mevrouw, zit er stroom op die hekken?" vroeg Akane niet onbeleefd, terwijl ze naar de fabriek marcheerden. Hopelijk kwam de vraag niet raar over.
Words: 420 ||Tag:~ || Note: ~


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kanto-experience.actieforum.com
Marzia Valentini

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 30-03-14
Aantal berichten : 81
Pokédollars 290
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   zo jun 22, 2014 3:26 pm

“Ze geven een gratis tour bij de Alister Woodfactory! Marzia, daar moeten we heen!” De vrolijke en enthousiaste stem van haar oudere broer galmde nog door haar gedachten. Zo geïnteresseerd waren ze beiden niet in het bedrijf, maar als er iets gratis was, dan was haar familie vaak van de partij. Bovendien was Aldo gek op rondleidingen en alles waar hij dingen bij kon bezichtigen en dit keer was het geen uitzondering. Hij wilde naar de fabriek en hij wilde met haar gaan. Ergens voelde Marzia zich toch wel trots als haar broer met haar ergens heen wilde. Niet alleen betekende dit dat hij zich niet voor zijn zusje schaamde, maar ook nog eens dat ze inderdaad veel voor hem betekende. Dat gevoel was wederzijds natuurlijk, maar het voelde gewoon goed om te weten dat je iets voor iemand was. Dit keer, echter, had de zwartharige liever gehad dat Aldo zijn broertje had uitgekozen. Helaas was dat vervelend snotjong nou niet bepaald een perfecte kandidaat voor een rondleiding en was de band tussen hem en de oudste nou ook niet bepaald flexibel en sterk. Marzia werd dus gedwongen om naar een bedrijf te gaan waar ze eigenlijk een hekel aan had; de Alister Woodfactory kapte namelijk uiteraard heel wat bomen tijdens de productie en dat had ze altijd zonde van de natuur gevonden. De mensheid maakte alles kapot wat hen juist hoorde te helpen. De flora, de fauna, de pokémon. Alles wat hen niks misdaan had delfde het onderspit. Ze mocht dan niet de grootste natuurliefhebber zijn die rondliep, maar ze hield er genoeg van om eigenlijk uit de buurt te willen blijven van de fabriek.

Grommend keek ze naar het fototoestel in haar handen en schopte gefrustreerd een eenzaam steentje over de stoep heen, terwijl ze net zo eenzaam over het pad liep. Eenzaam omdat Aldo niet met haar mee kon nu het zo ver was. Zijn werk had hem opgeroepen en hij kon er niet onderuit. Marzia moest en zou echter van hem die tour doorlopen en desnoods wat foto’s voor hem maken, zodat hij het alsnog kon beleven via een digitaal voorwerp. Diep van binnen wist ze dat dit gewoon zijn excuus was om haar wat meer onder de mensheid te brengen. Had hij niet iets interessanter uit kunnen kiezen? Aan de andere kant, dit was één van de weinige dingen in deze regio dat nog echt gratis was. Ze moest er dus maar het beste van maken. En wie weet, misschien leerde ze er nog wel wat van. Dat was immers wat ze graag deed. Informatie vergaren. Dit kon ze vast wel gebruiken voor één van haar toekomstige boeken, niet waar? Marzia stopte het fototoestel van Aldo weg en voegde zich bij de groep mensen die al bij de fabriek stonden te wachten. Meteen voelde ze zich ongemakkelijk en uit haar element, hopend dat dit snel voorbij zou zijn. En wanneer het dat was, dan stond haar broer dus mooi wel bij haar in het krijt. De jonge vrouw merkte dat een andere vrouw naar haar toekwam. De paar seconde die Marzia had voordat haar een vraag werd gesteld, nam ze de vreemdelinge in haar op. Iets zei haar dat dit de gids was, maar dat kon ze ook mis hebben. “Zou ik uw naam, adres en leeftijd mogen weten?” De zwartharige knikte, hoewel ze dat absoluut niet wilde geven. Waarom zou ze die moeten zeggen tegen iemand die ze een paar tellen geleden had ontmoet? “Valentini, 19 en Seafoam Islands,” antwoordde ze kort, waarbij ze expres haar voornaam wegliet. Dat was wel genoeg informatie voor de dame, dacht ze zo.

Lang hoefde ze gelukkig niet te wachten tot de rondleiding begon. De vrouw die haar net nog om persoonlijke informatie vroeg, deelde mee dat het tijd was en dat iedereen haar moest volgen. Marzia wachtte expres tot iedereen zo’n beetje weg was en liep zelf ver achteraan de groep. No way dat ze tussen die menigte wilde lopen. Dat was veel te verstikkend voor haar. Bovendien was ze er bijna zeker van dat er geduwd ging worden. “Mevrouw,” hoorde ze toen een vrouwenstem zeggen. “Zit er stroom op die hekken?” Verward liet ze haar amberkleurige ogen naar de eigenares van de stem glijden. Die was volledig in het zwart gekleed en had er ook voor gekozen om achteraan te blijven lopen. Dit bracht een glimlach teweeg bij Marzia. Dit was overduidelijk wel haar persoon. Desondanks bleef ze de vraag vreemd vinden. Waarom zou het van belang moeten zijn of er stroom op het hek zat? Een klein stemmetje in haar achterhoofd vertelde haar dat ze meer op deze jongedame moest letten – misschien zelfs contact mee moest leggen – ook al kon ze geen rede geven waarom.

_________________

I can't erase what you've done
Let's burn the past, forget the truth
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
NPC Account



PROFIELRegistratiedatum : 17-06-14
Aantal berichten : 48
Pokédollars 0
ID CARD
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   di jun 24, 2014 11:33 am

Naam;; Teresa Goodlove

Geslacht;; Vrouw

Leeftijd 43 jaar

Seksualiteit;; Heteroseksueel

Status;; Getrouwd

Woonplaats;; Alister City

Functie;; Hoofd PR Alister Woodfactory

Pokémon;; Glameow lvl 32


De tieners waren zacht gezegd apart. Twee meiden van een jaar of 18, beide in het zwarte gekleed. Wat voor interesse hadden die bij een tour door een houtfabriek? Enfin, zij was niet en persoon die zich daar druk over behoorde te maken. Teresa leidde de groep naar deur van de fabriek, maar voor ze daar kon geraken klonk er een vraag op uit de groep. "Mevrouw, zit er stroom op die hekken?" Teresa hield halt en keek achterom. Veel blikken waren gericht op één van de tienermeisjes, die met het fel gekleurde jack aan. Teresa wist niet zo goed of ze deze vraag wel moest beantwoorden, maar toen werden alle nieuwsgierige ogen op haar gericht. Ze kuchte even. "Ja en nee. De onderste delen niet, maar zoals jullie kunnen zien zijn er bovenlangs wel elektriciteitsdraden gespannen," legde ze uit. "We nemen de veiligheid van onze fabriek en materialen erg serieus, er zijn elke nacht bewakers aanwezig." Zo, hopelijk had ze die nieuwsgierigheid ook weer gestild.

"Als u mij nu wil volgen." Teresa draaide zich om en liep verder naar de deur van de fabriek. Dar stond een grote bak met allemaal rode en blauwe bouwvakkershelmen. "Wegens veiligheidsredenen moet ik u verzoeken om alle een helm te nemen en deze ten alle tijden op te houden tijdens deze tour." Er werd hier en daar wat gegiecheld en gemopperd, maar na een paar minuten had iedereen een helm op. Zelf pakte ze een rood exemplaar en zette deze op haar hoofd. "Volgt u mij alstublieft." Ze liep naar binnen en sloeg rechtsaf. De groep volgde haar en ze liepen een heel stuk naar achter waar enorme stapels boomstammen lagen. "Hier zien we de eerste stap van het proces. Deze stammen zijn buiten gekapt en gestript van hun takken, waarna ze hierheen worden gebracht. Voor elke boom die we kappen planten we ook een nieuwe, die we minstens 5 jaar laten groeien," sprak Teresa, terwijl ze naar de bomen gebaarde.

Teresa liep weer verder en de groep volgde haar mompelend en pratend. Ze stopte bij een deur en legde haar hand op de deurklink. "In de ruimte hiernaast worden de bomen ruw bewerkt. Het is erg lawaaierige, dus ik kan u daar geen uitleg geven. Bewaar uw vragen tot we de ruimte voorbij zijn." De vrouw opende de deur en een enorm lawaai van kettingzagen en het gepiep van machines kwam hun tegemoet. Grote boomstammen werden op een metalen lopende band gezet, die ze een machine indroeg. Deze stripte de stammen van hun bars. Sommige stammen werden in lange planken gesneden, anderen in latten, weer anderen in blokken. Teresa marcheerde op over een pad langs de wand dat met metalen hekken was afgezet. De groep volgde, verscheurd door het feit dat ze lang genoeg wilden blijven om te zien wat er gebeurde en dat ze zo snel mogelijk weg wilden om hun gehoor te sparen.

Teresa opende de deur aan de andere kant van de enorme ruimte en stapte opzij om iedereen de gang op te laten. De groep praatte opgewonden met elkaar en lachten om het gepiep in hun oren. "Deze ruimte is het hart van de fabriek. De ruwe boomstammen worden bewerkt tot planken of latten. Een groot deel van dit hout verschepen we naar andere fabrieken, die er hun eindproducten van maken. Andere fabrieken willen echter hout wat iets verder bewerkt is. Daar zullen we straks naar toe gaan. Zijn er nog vragen?" Teresa glimlachte en keek vriendelijk de groep rond.

OOC;;
Je kan nog steeds deelnemen aan het topic. Je kan echter niet te laat aankomen, dus dan zal je gewoon moeten beschrijven dat je er al was.
Made by Kíli @ Kickstart
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Akane Sato
Admin
avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 24
Woonplaats : Het Hoge Noorden
Registratiedatum : 09-02-14
Aantal berichten : 287
Pokédollars 75
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Nee
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   vr jun 27, 2014 2:04 pm




I have to stop the world from burning

Vrijwel alle ogen werden op haar gericht. Oké, blijkbaar was het wel een rare vraag. Tot haar lichte verbazing keek een meisje van haar leeftijd met opvallend amberkleurige ogen haar glimlachend aan. Ze droeg zwarte kleding, een zwarte cirkel sjaaltje en een zwarte strik op haar hoofd. Wauw, blijkbaar was ze niet de enige tiener die de tour deed. Tot haar opluchting beantwoordde de tourvrouw haar vraag. Mentaal nam ze notities. Bovenkant staat onder stroom, onderkant niet en er is bewaking. Over het hek klimmen was dus een slecht idee, maar het hek aan de onderkant los knippen was dus wel mogelijk. Mits ze niet gesnapt werd door de bewaking tenminste. De vrouw liep, blijkbaar toch enigszins geagiteerd door haar vraag, verder naar het gebouw. Daar moesten ze allemaal een helm op. Akane nam de vrijheid om een gek gezicht naar het meisje met de strik te trekken. Heerlijk, helmen die waarschijnlijk al 300x gedragen waren en je haren compleet in de war brachten. Great.

Ondertussen liep de groep verder en betraden ze eindelijk het gebouw. Het eerste wat Akane opviel was dat alle zo hoog was. Zelfs de hal waar ze in stonden was meters hoog, alsof het gebouw geen verdiepingen had. In een vlotte tred liep het meisje achter de groep aan, terwijl ze haar ogen goed de kost gaf. Alle ramen zaten vreselijk hoog, maar er waren wel meerdere branduitgangen. Daar zat waarschijnlijk wel een alarm op. Hmm.. De groep stopte bij een immense stapel boomstammen. Iedereen keek er geïnteresseerd naar, maar Akane kon de afschuw in haar blik niet verbloemen. Waren ze al dit hout nu werkelijk nodig? Er werd zoveel verspilt, zonder dat er ook maar een seconde over werd gedacht. Toen vertelde de vrouw dat ze voor elke boom die ze kapten een nieuwe plantten. Akane staarde haar ongelovig aan. Pardon? Dan moesten ze dat net bedacht hebben, want de afgelopen tien jaar hadden ze nog geen grassprietje geplant! Goddomme 70% van het hele bos lag al plat en nu gingen ze lieflijk boompjes planten?

De groep bewoog weer verder en Akane kwam naast het zwartharige meisje te lopen. "Het is toch niet te geloven," gromde ze boos, terwijl ze achter de groep aan stampte. "Ze kappen al jaren bomen alsof het niks uitmaakt en nu de mensen eindelijk door beginnen te krijgen dat hun zuurstof word omgehakt, gaan ze lieflijk boompjes planten? Achterlijke geldschrapers." Akane wist niet echt of ze nu tegen zichzelf praatte of dat het meisje daadwerkelijk luisterde. Misschien boeide het haar wel niet en was ze hier alleen uit nieuwsgierigheid. Maar het boeide Akane wel.

De vrouw stopte de groep met haar hand op de klink en legde uit dat de volgende ruimte erg lawaaierig was. Akane was was sceptisch, maar zodra ze de ruimte binnen stapte sloeg ze haar handen over haar oren. Nu begreep ze waarom het gebouw zo hoog was. Enorme machines bulderden en zaagden. Grote grijpers brachten boomstammen naar een lopende band, waar ze genadeloos in stukjes gesneden werden. Akane staarde geschokt naar het gebeuren. Ergens was het natuurlijk bewonderenswaardig dat de mens dit kon, maar het enige wat Akane zag was de verwoesting van natuur en leefgebied van dieren en Pokémon. Ze volgde de groep langzaam en nam het hele gebeuren goed in zich op. De deur sloot achter haar en het geluid werd zwaar gedempt. De tourvrouw stak een heel verhaal af, maar Akane hoorde maar één ding. Deze ruimte is het hart van de fabriek. Dan zou ze hun hier treffen. Zo hard ze kon.

Words: 592  ||Tag:~ || Note: ~


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kanto-experience.actieforum.com
Marzia Valentini

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 30-03-14
Aantal berichten : 81
Pokédollars 290
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   vr jun 27, 2014 5:15 pm

Zoals het eigenlijk hoorde, gaf de vrouw die de groep leidde netjes antwoord op de vraag die gesteld werd, zelfs al leek ze eerst van haar stuk te zijn gebracht. Marzia kon haar geen ongelijk geven, aangezien ze waarschijnlijk ook niet zou hebben geweten of ze daar überhaupt wel antwoord op hoorde te geven. Wat de ander dacht te bereiken met deze vraag, dat wist ze niet, maar het was vast belangrijk, niet waar? De vrouw vertelden hen al snel dat ze haar moesten volgen en de zwartharige gehoorzaamde, hoewel ze nog altijd achteraan bleef lopen. Dit was haar plek voor de rest van de tour, want ze zag het echt niet zitten om tussen zo’n grote groep te wandelen. Ze kreeg het al benauwd als ze tussen een klein groepje liep. Iedereen stopte vlak voor het gebouw, waar een grote bak met helmen stond geplaatst. Ze moesten allemaal zo’n helm op voor ze verder gingen. Marzia zag niet veel later in haar ooghoek dat het andere meisje een gek gezicht naar haar trok en grinnikte. Zelf, echter, trok ze ook een gezicht toen ze een blauwe helm in haar handen had. Nu moest ze waarschijnlijk ook nog eens haar strik afdoen. Bah. Ach, het moest dan maar. Voorzichtig trok ze het lint los en bond het om haar arm toen ze de helm op had gezet. Ze staarde er voor een paar tellen naar en besloot zich toen bij de rest te voegen, want die waren langzamerhand al naar binnen aan het stromen. Intussen haalde ze de camera van Aldo weer tevoorschijn en maakte vlug een foto van de ingang van het gebouw, niet zeker wetend of foto’s maken wel toegestaan was. Ach, als het tegen de regels was, dan was er eerder al iets over gezegd, niet?

Marzia stapte door de deuren naar binnen en haar ogen verwijdden meteen toen ze zag hoe groot het er van binnen was. Natuurlijk was dit ook een aantal foto’s waard. Aldo moest dit ook bijzonder hebben gevonden. Ze liep geïntrigeerd verder, haar blik eigenlijk meer ronddolend dan dat het daadwerkelijk ergens op gericht was. Ze staarde vooral naar de muren van het gebouw, aangezien ze niet gewend was aan zulke grote vestingen. Hierdoor knalde ze bijna tegen een iets oudere man op, die abrupt voor haar stopte omdat ze iets moesten bezichtigen. Met veel moeite wist ze haar blik van de ruimte naar de voorwerpen te verplaatsen, die – tot haar ergernis – nog vrij veel waren. Hoeveel bomen lagen hier wel niet? De vrouw van de tour vertelde dat hier het eerste proces begon en da de stammen die hier lagen buiten gekapt en gestript waren. Vervolgens verklaarde ze dat ze voor elke gekapte boom weer eentje plantte, alsof dat alles op zou moeten lossen. Marzia snoof ontzet. Tenzij de vrouw het over recente plannen had, was dit niks anders dan een vuile leugen. De zwartharige had al vaker gelezen dat er een tekort aan bomen waren, omdat er zoveel gekapt werd. Misschien had de mens dan eindelijk hun lesje geleerd, hoewel het toch echt veel te laat was. Pas als ze erachter kwamen dat ze zichzelf ermee bedreigden, maakten ze er werk van. De mens was echt een verachtelijk wezen. De groep kwam weer in beweging, maar Marzia bleef nog even zwijgend staan kijken naar alle stammen en kon het niet helpen om aan Sylvana te denken. Zij was een insect en leefde in het bos. Hoe vreselijk was het om je thuis te verliezen aan iets dat alleen maar aan zichzelf dacht?

“Het is toch niet te geloven,” hoorde ze toen naast zich. Marzia richtte haar blik op de eigenares van de stem en zag meteen dat het meisje naast haar was gaan lopen. Ze wist niet zeker of het allemaal tegen haar was of dat de vreemdelinge tegen zichzelf praatte, maar ondanks dat deed ze toch haar mond open. “Vertel mij wat,” bromde ze. “De mensen denken alleen aan zichzelf. Pas als ze inzien dat ze zichzelf tegenwerken, stoppen ze of zoeken andere methodes. Voor de rest draait het alleen maar om geld, geld, geld.” Zelfs haar eigen ouders vielen ten prooi aan het hebzuchtige gedrag en dat had op zijn beurt weer effect op haar kleine broertje. Die was door en door verwend. De gids vertelde op dat moment dat ze zo meteen een erg luide ruimte gingen betreden en dat vragen moesten wachten tot ze de ruimte uit waren. Marzia trok opnieuw een grimas. Als ze ergens een hekel aan had, dan was het wel lawaai. Desondanks volgde ze gehoorzaam de groep, hoewel ze daar bijna meteen spijt van had. Ze kon zich er nog net van weerhouden om niet naar haar oren te grijpen, maar dit kwam voornamelijk omdat ze haar kaken op elkaar klemde. Eenmaal terug in een gang ontspande ze weer langzaam, terwijl de vrouw haar verhaal weer deed en uiteindelijk vroeg of er nog vragen waren. Als ze heel eerlijk moest bekennen, dan interesseerde haar deze rondleiding echt geen bal. Bovendien was ze geen prater, dus als ze vragen had, dan stelde ze die liever aan de vrouw wanneer ze onder vier ogen konden spreken. In plaats daarvan wendde ze zich tot het andere zwartharige meisje. “Ja, ik heb een vraag,” fluisterde ze. “Wordt mijn gehoorbeschadiging die ik hier opliep gedekt door de verzekering?”

_________________

I can't erase what you've done
Let's burn the past, forget the truth
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
ID CARD
BerichtOnderwerp: Re: Alister Woodfactory Tour   

Terug naar boven Go down
 

Alister Woodfactory Tour

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon;; The Dark Days :: General Area :: Archive :: Archive 2014-