IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Too Much To Handle

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Too Much To Handle   zo jul 19, 2015 10:47 pm

Met een boodschappenlijstje in haar hand liep Mion Hirose door de straten van Vermillion City. Haar grootmoeder had haar gevraagd boodschappen te doen, en gezien dit een van de weinige ‘nobele’ opdrachten was die ze ooit van haar familieleden mocht ontvangen, had ze volmondig ja gezegd. Geld hadden ze genoeg, dus ze gingen niet onnodig risico lopen door de supermarkt te beroven. Bovendien waren ze bij Mion dan aan het verkeerde adres geweest. Of tenminste, dat hoopte ze. Ze had wel een paar illegale dingetjes moeten doen in haar leven, maar een winkel beroven hoorde daar gelukkig niet bij.

Vriendelijk begroette het meisje enkele voorbijgangers, van wie ze maar enkele gezichten herkende. Ze mocht dat naar de dichtstbijzijnde supermarkt gaan, maar in een stad met een inwoneraantal als Vermillion zei dat eigenlijk maar weinig. Het zou dan ook wel vreemd zijn om straks in Cerulean te wonen, waar meer dan de helft minder mensen woonden. De sfeer in de stad was zó anders! Nog maar een paar nachtjes en dan kon ze eindelijk verhuizen!

Terwijl Mion de supermarkt binnenliep dacht ze na over hoe ze Vermillion zou missen. Het was toch haar geboorteplaats en hier was ze opgegroeid. Hier woonden ook haar ouders, hoewel dat misschien weinig zei. Haar vader was zo vaak van huis dat het net was alsof hij ergens anders woonde. Dat was best wel jammer, maar Mion wist dat hij ook zijn verantwoordelijkheden had. Die had ze zelf ook, en dat was ook de reden dat ze verhuisde naar Cerulean.
Cerulean City was namelijk een van de steden geweest waar de familie Hirose nog niet vertegenwoordigd was. Blijkbaar vertrouwde Mions familie haar meer dan ze zichzelf vertrouwde, want ze had geen flauw idee hoe ze het er vanaf zou brengen. Ze wilde eigenlijk helemaal niets met hun illegale plannetjes te maken hebben, maar waar ze helaas niet altijd onderuit wist te komen. De afstand was echter wel een van de redenen dat ze ja had gezegd tegen het voorstel om in de noordelijke stad te gaan wonen. Hoe verder ze van huis was, hoe minder mensen zich met haar konden bemoeien.

Eenmaal in de winkel besloot Mion eens te kijken wat er op het boodschappenlijstje stond. Een pak melk, koekjes voor bij de thee… Haar grootmoeder had al gezegd dat het een paar kleine dingetjes waren, dus vandaar dat Mion de benenwagen had genomen in plaats van de auto. Ze had een tasje bij zich, dus dat kon toch geen problemen opleveren?

Nou, wel dus.

Mions mond was daadwerkelijk opengevallen van verbazing toen ze de woorden las. Ze wist dat er in haar familie vele steekjes los zaten, maar dit kon haar grootmoeder toch niet menen? Volgens haar viel een zak met vijftien kilo rijst onder de noemer ‘kleine dingetjes’.
Met haar één meter vijfenvijftig vond Mion het moeilijk om hier de grap van in te zien, want hoe ging ze die zak ooit mee krijgen naar huis? Ze kon natuurlijk eerst de rest kopen en later terugkomen met de auto, maar erg veel zin om nog een keer teug te komen voor enkel een zak rijst had Mion ook niet echt. Ook kon ze haar grootmoeder niet teleurstellen door zonder de rijst thuis te komen. Dus wat voor keus had ze? Ze moest het maar gewoon proberen…

Niet veel later, maar toch een stuk later dan je zou verwachten, verscheen Mion weer op straat, waar ze duidelijk in gevecht was met de zak rijst in haar armen. Aan haar ene arm hing ook nog de tas met overige boodschappen, maar het was overduidelijk de zak rijst die het haar moeilijk maakte. Niet alleen was hij te zwaar voor haar om te tillen, ook kon ze amper iets voor zich zien, omdat die zak haar zicht blokkeerde. Waar was ze in hemelsnaam aan begonnen?

Net op het moment dat ze eraan dacht om Ami, haar Mankey, om hulp te vragen (het was nog even wennen dat ze nu dan toch eindelijk een Pokémon op zak had), botste ze prompt tegen iemand aan. Zonder enige moeite werd ze uit evenwicht gebracht, en voor Mion het wist lag ze op de grond, met bovenop haar de enorme zak rijst. God, dat deed zeer! Moeizaam deed ze een poging om die vijftien kilo van zich af te krijgen, zodat ze in ieder geval overeind kon komen. Hopelijk was de persoon die ze geraakt had er beter aan toe dan zij…

OOC: Eerste post gereserveerd voor Freedje! ^^ (Kijk maar wat je ermee kunt. Wees die persoon, of wees een omstander – het maakt mij allemaal niet uit. =3 )

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Caden Jones

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 80
Pokédollars 550
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 8:04 am

Een lichte zucht ging over Caden’s lippen toen hij naar de lege zak voer van Bones keek. Alweer leeg. Het was niet dat de Pokémon te snel at, het was eerder dat hij het te weinig controleerde. Bones had met deze zak wel zeker een week gedaan, maar zakken Pokévoer waren vreselijk duur en dat was ook wel te merken aan zijn budget. Gelukkig had hij zijn loon van deze week al kunnen innen. Maar dat was niet het enige probleem. Bones leek een bepaalde afkeer te hebben voor sommige soorten voer, een soort allergische reactie leek het wel. En dat was vooral het voer dat afkomstig was van Fuchsia City, toevallig de stad waar hij net woonde. Als hij voer meenam van Cerulean City of Vermilion City, was er meestal niks aan de hand. Bones leek een bepaalde voorkeur te hebben en wees altijd juist met zijn bot naar de zak die van Vermilion City afkomstig was. En omdat Caden van zijn Pokémon was gaan houden omdat deze hem door de meest ellendige nachten sleurde waarin hij soms wakker werd omwille van een nachtmerrie en dan alles bij elkaar schreeuwde, vond hij het toch wel goed als hij iets terugdeed. Bovendien waren de zakken Pokévoer qua prijzen in Vermilion City beter dan in Fuchsia City. Of toch het voer dat Bones wilde hebben. Nee, het was zeker geen last om een pak voer te gaan halen voor zijn Pokémon. Hij grinnikte, boog zich voorover en gaf de jonge Pokémon een aai over zijn kop. ‘Goed goed, ik ga je zak voer al halen. Maar jij blijft hier, oké? En niet naar buiten gaan,’ sprak hij streng. De Pokémon knikte enthousiast en ging vervolgens op het bankstel zitten dat Caden bij een kringloopwinkel had aangeschaft. De zwartharige grinnikte en richtte zijn rode ogen op de sleutel die hij in zijn hand hield. Hij liep naar buiten en sloot zijn studio handig af. Vervolgens begon hij na te denken over welke route hij zou nemen. Als hij rechts zou gaan kon hij via de lange route zo in Vermilion City komen. Als hij links zou gaan, zou hij helemaal via Celadon City en Saffron City moeten wandelen, midden in de stadsdrukte. Hij koos om rechts te gaan, zich beseffend dat hij toch echt wel eens moest gaan zoeken naar een vervoersmiddel. Gewoon een goedkoop autootje die hij kon onderhouden. Dat zou nog wel even duren, want met dit salaris kon hij nauwelijks iets opzij schuiven voor de volgende maand!

Het duurde minstens een uur voordat hij Vermilion City bereikte, misschien wel langer. Zijn benen begonnen moe te worden, maar hij hield in zijn gedachte dat hij het speciaal voor Bones deed. Hij wilde niet dat zijn Pokémon een allergische reactie kreeg, want dan zou hij zich niet lekker voelen en de medische kosten waren ook gewoon te duur om te betalen als hij medicijnen bijeen moest sprokkelen om de allergie te bestrijden. Hij had wel een speciaal gevalletje in huis gehaald, maar hij wilde Bones voor geen goud missen. Toch moest hij er eens aan gaan denken om wat trainingen te doen zodat de Pokémon beter zou worden. Met dat bot kon Bones echter een hoop schade aanrichten en dat was iets wat Caden ook weer niet wilde. En om nou stiekem op straat te gaan trainen… Natuurlijk hadden ze dat evenement in Fuchsia City nog waar je kon gaan trainen, maar hij wist niet of Bones’ level wel goed genoeg was daarvoor. Nou ja, nog tijd genoeg om er achter te komen wat hij zou gaan doen. Desnoods oefende hij wel gewoon in zijn huis en mocht Bones op hem oefenen. Dat had hij er wel voor over. Dan zou hij wel een deken voor zich houden om zijn lichaam af te schermen of zo. De jongen haalde zijn schouders op en was zo in gedachten verzonken dat hij niet echt oplette. Gevolg? Iemand botste tegen hem aan. ‘Verdomme!’ schold hij, meer van de schrik dan van de pijn. Met zijn één meter negentig kon hij namelijk makkelijk zijn evenwicht behouden, maar dat kon niet van iedereen gezegd worden. Met een nijdige blik zag hij hoe een meisje op de grond was gevallen met een enorme zak rijst bovenop haar. Geen wonder dat ze gebotst waren, ze kon geen zak zien zo! Pun intended. Hij boog zich voorover en zuchtte geërgerd. Helpen of doorlopen? Nee, hij was geen zak. Opnieuw pun intended. Hij boog zich voorover, pakte de zak vast en tilde deze op. Hij zette de zak naast zich tegen de muur en stak vervolgens zijn hand naar haar uit om haar overeind te helpen. ‘Misschien zou het de volgende keer een goed idee zijn om twee keer te lopen,’ zei hij sarcastisch. ‘Dan loop je ook minder het risico dat je mensen zo tegen het lijf loopt, snap je. Je hebt nog geluk gehad. Als ik een slecht humeur had of ik was een agressieve robuuste kerel geweest die uit was op problemen, had het slechter voor je kunnen aflopen.’ Zijn stem klonk kil en zijn rode ogen keken haar kalm aan.

OOC: Caden is nou ook weer niet ZO erg xD
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 1:54 pm

Nog voordat ze de grond raakte, klonk er van ver boven haar gescheld. Haar instinct zei haar dat ze tegen een vriendelijker iemand op had kunnen botsen, maar tegen haar  verwachting in mocht ze toch hulp ontvangen van hem. Het gewicht van de rijst verdween, en meteen had ze het gevoel dat ze weer kon ademhalen. Een beetje wantrouwend nam Mion de hand aan die naar haar werd uitgestoken, maar waardoor ze wel een stuk makkelijker overeind wist te komen. Ze glimlachte, en stond op het punt om de jongen te bedanken, toen hij zijn mond opendeed. Haar glimlach verdween en ze keek de jongen afwachtend aan. Hij was lang, realiseerde Mion zich. Heel lang. Nu was zij ook wel vrij klein, zeker voor haar leeftijd, maar dat was geen reden om haar als een klein kind te behandelen! Ze was verdorie niet dom!

De stem van de jongen was ietwat onvriendelijk, maar zijn ogen leken rustig en de signalen die hij uitzond waren enigszins tegenstrijdig. Hij hielp haar, maar vervolgens antwoordde hij op deze manier. Wat moest ze daar nu van denken? Het meisje rechtte haar rug en probeerde langer en zelfverzekerder over te komen dan ze zich voelde. “Jij komt hier niet uit de buurt, is het wel?”, vroeg ze met een hooghartige ondertoon, die absoluut niet bij haar paste. Ze wist echter niet of ze de jongen kon vertrouwen en hoopte hem zo op enige afstand te houden. “Anders had je wel geweten dat er wel iets meer nodig is dan een naar humeur om het slecht met me te laten aflopen. Vanaf mijn standpunt zijn de meeste mannen trouwens agressief en robuust, om eerlijk te zijn. Vooral robuust. Maar daar leer je mee omgaan.” Haar toon verzachtte, en ze glimlachte nu. “Dank je wel, in ieder geval.”

Nu bleef ze natuurlijk wel het probleem houden dat ze nog thuis moest komen. Het was misschien tien minuutjes lopen, maar met die zak rijst kon het wel een halfuur gaan duren – of langer als ze besloot nog vaker tegen mensen op te botsen. Ze twijfelde of ze Ami moest inzetten. Erg goed had ze haar Mankey nog niet leren kennen, en ze had de Pokémon nog nooit in het openbaar uit haar pokéball gehaald. Nu was dat ook verboden, behalve bij gevechten en ‘werkzaamheden’. Je eigenbaar helpen bij het dragen van de boodschappen, viel dat onder ‘werkzaamheden’? Met een onvoorspelbare Pokémon als Mankey wist ze niet of het überhaupt verstandig zou zijn.
Weifelend hield ze haar hand bij haar pokéball, terwijl ze naar de zak rijst keek die nu tegen de muur aanstond. Om eerlijk te zijn was ze te trots om hulp te vragen, maar tegelijkertijd vond ze het ook eng om een vreemde mee naar huis te nemen. Je wist maar nooit wat voor persoon het was en wat hij van haar en haar familie zou denken. Of zij van hem.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Caden Jones

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 80
Pokédollars 550
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 2:16 pm

Caden had geen idee of het nu zo slim van hem was geweest om haar overeind te helpen. Je wist nooit hoe zo iemand ging reageren en hij was nog steeds niet gewend aan het feit dat hij contact kon maken met mensen hier. Vorige keer had hij ook een meisje ontmoet en dat was gelukkig wel goed afgelopen, maar hij wist nog steeds niet hoe hij het beste op anderen kon reageren. Hij voelde zich nog steeds wantrouwig tegenover de mensheid, ook al had het vorige meisje dat hij had ontmoet wel laten merken dat het niet altijd nodig was om daar wantrouwig over te zijn. Wie weet zou hij dat meisje nog eens tegenkomen en zou het dan ook wat vlotter tussen hun lopen, maar hij was er niet al te hoopvol over. Zijn social skills gingen niet erg ver en daar werd hij elke dag weer mee geconfronteerd. Hij trok een wenkbrauw op toen het meisje op een hooghartige manier op hem reageerde. ‘Nee,’ gromde hij. Officieel gezien kwam hij uit Lavender City, maar hij koos zijn woonplaats nu graag uit als Fuchsia City. Was het zo erg aan hem te zien dat hij niet uit een rijke buurt kwam? Hij had niet veel geld, maar hij had ook zeker niet te klagen. Voor hetzelfde geld had hij op straat geleefd. Dat zou veel erger voor hem zijn geweest. Toen ze hem bedankte gaf hij enkel een kort knikje. Hij voelde, dankzij haar hooghartige toon, niet echt de drang om te vertellen waar hij dan wél vandaan kwam. Als ze dat zo nodig wilde weten, moest ze dat maar aan hem vragen en anders had ze pech. Hij stak zijn handen in zijn zakken omdat hij haar toch al overeind had geholpen en zijn handen nu niet meer nodig zou hebben.

Zijn blik gleed naar beneden toen ze haar hand ergens leek te houden en hij durfde te wedden dat ze die op haar Poké Ball had liggen, want dat was meestal ook de plek waar hij Bones verborgen hield. Altijd met zijn jas er fatsoenlijk overheen zodat de mensen hem niet gauw zouden weggrissen als ze dat al wilden. ‘Ik zou dat maar niet doen als ik jou was,’ zei hij terwijl hij zijn wenkbrauwen fronste en terug dacht aan de waarschuwing van de chick die hij eerder was tegengekomen in Saffron City. Zij had hem voor precies hetzelfde gewaarschuwd en daar was hij heel dankbaar over geweest, want er had letterlijk iemand op het punt gestaan om de Poké Ball bij hem weg te grissen. ‘De vorige keer toen ik mijn Pokémon over straat liet wandelen naast mijn zijde, stond er iemand op wacht om hem te beroven. Je kent de regel, dus volg hem ook na,’ zei hij kil tegen haar. Oké, hij had de regel ook niet nageleefd, maar hij was opgeslokt in gedachten geweest. Bovendien kon de dame er ook gewoon simpel vanuit gaan dat hij eerst had deelgenomen aan een gevecht en daarna vergeten was om zijn Pokémon terug te keren. Ze hoefde echt niet te weten dat hij de regel per ongeluk vergeten was, want anders zou hij Bones nooit buiten zijn Poké Ball hebben gelaten natuurlijk. Hij werd liever in elkaar geslagen dan dat hij Bones zou verliezen. ‘Nou, je lijkt weer in orde te zijn, dus dan ga ik maar,’ vervolgde hij doodleuk alsof hij niet doorhad dat ze in een dubio zat over hoe ze die zak moest meenemen. Niet zijn probleem. Hij had andere dingen om te doen. Pokévoer halen voor zijn Pokémon natuurlijk. Veel belangrijker dan een zak rijst meesleuren voor een dame die dat overduidelijk zelf niet kon. Jammer dan. Had ze maar twee keer op en neer moeten lopen. En zonder nog aandacht aan haar te besteden stak hij zijn handen dieper in zijn zakken en liep haar voorbij.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 6:51 pm

O, wat was haar gesprekspartner toch heerlijk vriendelijk! Hij had zo familie van haar kunnen zijn, dacht ze grijnzend. Zijn gegrom deed haar echter weinig. Het feit dat hij zich bemoeide met wat ze wel en niet moest doen, dat deed haar echter des te meer. Ze kon er zo slecht tegen als mensen haar de les wilden lezen, zeker als ze die personen niet kende. (Of als het familie was. Dus eigenlijk hadden we het hier over iedereen.)

“Wat de regel zegt zal me een worst wezen,” beet Mion, hoewel dat wellicht niet helemaal waar was. Maar ook niet helemaal onwaar, dat moest ze toegeven. Waarschijnlijk was ze toch meer beïnvloed door de denkbeelden van haar familie dan ze wilde toegeven. Misschien was ze daardoor tevens te competitief ingesteld, want ze wilde niet zomaar over zich heen laten lopen door een vreemde knul uit een andere stad. Zeker niet als het om zo’n onvriendelijke knul ging, die niet eens aanbood om haar te helpen! Pff, ze zou hem eens laten zien!

De jongen liep haar voorbij en enigszins vinnig keek ze hem na, waarna ze richting de muur liep waar haar zak rijst was gedumpt. Ze bracht haar hand opnieuw naar de pokéball, en na even om zich heen te hebben gekeken liet ze Ami uit haar pokéball. Ze zag zo niemand die problemen op zou leveren, zoals een agent, of zo. Wel spotte ze haar neef Jiro, die over was uit Pewter, die vast uit was geweest op haar Pokémon – tot hij had gezien dat het Mion was, want nu was hij verdwenen. Helaas. Anders had hij die zak rijst mooi kunnen dragen!

“Hey Ami,” glimlachte ze naar haar Mankey. “Kun je me helpen om deze zak rijst naar de supermarkt terug te dragen?” Hier leek de Pokémon niets op tegen te hebben, en samen ging het dragen stukken makkelijker. Op zich zouden ze de zak zo ook thuis moeten kunnen krijgen, maar Mion moest toegeven dat ze liever niet in de problemen kwam, dus de Mankey liever niet zo lang buiten haar ball liet lopen. Ze liepen samen de supermarkt binnen, waar Mion het aapje trakteerde op een pokésnoepje, waarna ze haar liet terugkeren.
De caissière leek een beetje op haar hoede, maar niet echt verbaasd. Ze kwam uit de buurt en was bekend met de familie Hirose. “Is het goed als ik de zak even bij u achterlaat?”, vroeg Mion de vrouw met een onschuldige glimlach. “Ik krijg het niet in één keer mee. Ik zal het zo op komen halen.” De vrouw knikte en het meisje bedankte haar. Het leek erop alsof ze geen keuze had en alsnog een keer terug moest.

Nieuwsgierig keek Mion om zich heen of ze die jongen nog zag. Hoewel hij haar misschien niet wilde helpen, betekende dat niet dat Mion niet nieuwsgierig was naar zijn verhaal. Hoe zou het komen dat hij zo’n onvriendelijk persoon was geworden?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Caden Jones

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 80
Pokédollars 550
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 7:07 pm

Het was een heuse opluchting dat het meisje hem niet achtervolgde om hem tegen te houden, want dan was hij helemaal chagrijnig geworden. Hij checkte zijn portemonnee om te kijken hoe veel geld hij had. Ja, hij wist dat hij dat beter in het begin had kunnen doen voordat hij vertrok, maar toen was hij te veel bezig geweest met Bones om daar echt aandacht aan te besteden. Terwijl hij zijn geld telde bleef het toch in zijn achterhoofd zitten of hij het meisje niet even had kunnen helpen met haar zak rijst. Wie weet woonde ze niet eens heel ver weg en hij had van de chick uit Saffron City geleerd dat het soms enorm kon plezieren als iemand je hielp. De chick had hem ook geholpen met zijn sollicitatie. Of nou ja, met een geschikte vacature te vinden. Daar had hij tot op de dag van vandaag nog steeds plezier van, want nu kon hij zichzelf én Bones onderhouden. Zijn malende gedachten zorgden ervoor dat hij bijna een schap wijnflessen omver liep. Hij zuchtte en besloot voor zichzelf dat als hij buiten zou komen en het meisje nog eens zou zien dat hij haar zou helpen met die stomme zak rijst. Het was dat de mensen om hem heen hem zo week maakten, anders had ze mooi zelf haar eigen rotzooi op mogen ruimen. In zijn gedachte houdend wat hij wilde doen voor het meisje liep hij op zijn gemakje naar de rekken waar het Pokévoer lag. Hij wist dat hij het een beetje expres deed zodat de kans dat hij het meisje tegen het lijf zou lopen kleiner werd, maar hij probeerde dat feit zo goed mogelijk te negeren en pakte het voer dat Bones zo graag had, telde het juiste geld en liep vervolgens naar de kassa.

Eenmaal bij de kassa aangekomen zag hij het meisje met de zak rijst staan. Ze leek overduidelijk iemand te zoeken, want ze stond nog altijd bij de zak rijst en liet haar blik dwalen door de winkel. Even drong de rare gedachte door hem heen dat ze hém zocht. Misschien wilde ze wel wraak nemen omdat hij langs haar was gelopen. Als dat het geval was kon ze fluiten naar zijn hulp, want van zo’n types was hij niet gediend. Als hij geen hulp kreeg van iemand zette hij zich daar gewoon overheen of negeerde die persoon compleet. De vrouw achter de kassa zei het geldbedrag en Caden legde het voor haar neer. Ze gaf hem het voer en wenste hem een prettige dag. Caden nam het voer aan, gaf haar een knikje dat vriendelijk moest overkomen en liep vervolgens naar het meisje toe. ‘Goed dan,’ zei hij terwijl hij zijn best deed om nors te klinken. ‘Vanwege mijn slechte geweten en het feit dat ik met eigen ogen heb ondervonden dat een beetje hulp van onverwachte kant soms echt geen kwaad kan, zal ik je helpen met je zak rijst. Maar geen woord erover.’ Hij keek haar kil aan, deed zijn zak voer in de zak die de vrouw hem had gegeven voor een kleine bijdrage en pakte de zak rijst met één hand op. Het was niet zo zwaar voor hem als voor haar. ‘Ik mag hopen dat je hier ergens in de buurt woont?’ vroeg hij. Hij drukte de gevoelens van spijt zo goed mogelijk weg door zichzelf te houden aan wat zijn gedachten daarnet waren over heel dit gedoe. Dat hulp uit onverwachte hoek soms echt geen kwaad kon. Wie weet voelde hij zich straks wel beter hierover. Maar zijn gedachten die hem herinnerden aan hoe ver hij terug moest wandelen naar Fuchsia City en het feit dat Bones langer op zijn voer moest wachten nu spraken hem in zijn hart heel diep tegen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma jul 20, 2015 8:55 pm

Ze wilde net weggaan, toen ze hem bij de kassa zag staan. Ze stopte haar pokéball weer veilig weg en bestudeerde de jongen. Ze keek hoe hij afrekende, en vervolgens kruisten hun blikken. Mion voelde zich er een beetje ongemakkelijk bij, zeker toen hij naar haar toe kwam lopen. Wacht! Had ze iets verkeerds gedaan? Had ze hem nu boos gemaakt? Hij keek nog steeds niet al te vrolijk, maar toch bleef Mion staan waar ze stond. Ze wilde zich niet laten kennen.

“Goed dan,” klonk er echter, en Mion keek verbaasd op, maar kon een grijns niet verkroppen toen hij verder sprak. Hij gedroeg zich als een eikel, maar tegelijkertijd was hij heel behulpzaam gebleken. Nog altijd tegenstrijdige signalen dus. Mion begon het nu wel een tikkeltje grappig te vinden, want ze had niet het idee dat de jongen echt zo slecht was als hij leek te willen overkomen. Maar wat was slecht? Goed en slecht was relatief, en hij had vast zijn redenen om zich zo op te stellen. Dat had zij immers ook.

“Dank je!”, glimlachte Mion, terwijl ze zich ervan verzekerde dat de caissière het gesprek meekreeg. Die knikte echter ten teken dat ze doorhad dat ze zak rijst alsnog mee zou komen en het meisje richtte zich weer op de jongen. “Ik ben Mion. En geen zorgen, ik woon hier niet zo ver vandaan, anders was ik sowieso wel met de auto gekomen.” Ze lachte, terwijl ze zich bedacht hoe stom ze er samen uit moesten zien. Ze hadden een behoorlijk verschil in lengte. “Het is ongeveer tien minuutjes lopen.”

“Waar kom je vandaan?”, vroeg Mion toen ze de supermarkt uitstapte, ervan uitgaande dat ze op de voet werd gevolgd door de jongen. “Logeer je hier in Vermillion, dat je hier boodschappen doet, of moet je vandaag nog weer terug?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Caden Jones

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 21
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 80
Pokédollars 550
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   wo aug 05, 2015 8:15 pm

Het zware gevoel dat hem in zijn greep nam begon steeds zwaarder te wegen. Hij had geen idee of hij nu echt veel goed deed door een goede daad te verrichten, want er kwam zo veel bij kijken dat deze daad weer slecht maakte. Het feit dat zijn arme hongerige Cubone nu langer moest wachten op zijn eten speelde daar voornamelijk in mee, al wist hij dat het niet echt een excuus was. De Pokémon had immers een paar uur geleden nog gegeten en leek niet al te hongerig te zijn voor hij vertrok. Toch herinnerde hij zich weer die schattige oogjes die hem hebberig hadden aangekeken toen hij had aangetoond dat hij ging vertrekken naar Vermilion City om voer te halen voor het beest. Hij wilde dat hij een auto had zodat hij daadwerkelijk tijd had om dit soort goede dingen te doen en zichzelf ook niet zo’n zorgen hoefde te maken over Bones’ welzijn. Het was gewoon dat hij nog maar net zijn Licentie had en dat hij bang was dat hij de Pokémon slecht behandelde op de één of andere onbewuste manier. Maar goed, het meisje leek blij te zijn met zijn hulp en ook al wilde hij het ontkennen, het gaf hem toch een lichtelijk gevoel van voldoening dat hij iets goeds had kunnen doen voor iemand anders. Voor zijn vader was hij namelijk nooit goed genoeg geweest en zijn moeder was al een tijdje overleden, dus een gebaar van appreciatie viel zelfs een jongen zoals hem wel eens goed. Al ging hij dat natuurlijk nooit toegeven tegenover deze dame. Hij luisterde met een half oor naar haar en door dat te doen kwam hij erachter dat ze Mion heette. ‘Caden,’ antwoordde hij kortaf, want hij had niet echt veel zin om iets terug te zeggen en zich uitgebreid voor te stellen.

Caden had enkel een korte knik gegeven toen ze had aangegeven dat het maar tien minuutjes lopen was. Hij kon de zak rijst met één arm wel in bedwang houden, dus klemde hij zijn andere hand stevig om de zak voer van Bones heen. Zijn blik gleed opzij toen Mion hem een vraag stelde. ‘Nee, ik woon in Fuchsia City,’ zei hij tegen haar waarmee hij eigenlijk twee vragen beantwoordde, want ze had hem ook gevraagd waar hij vandaan kwam. Het leek hem een beetje dom als hij ging vragen waar ze vandaan kwam, want hij nam aan dat ze van Vermilion City afkomstig was als het maar tien minuten lopen was. Dat ze met een auto kon rijden bracht hem echter wel op een idee, maar hij had geen idee hoe hij het moest vragen aan haar. Hij besloot om voor een luchtig toontje te gaan, want deze kans was eigenlijk te mooi om het te negeren. Zo hoefde Bones geen uren te wachten op zijn eten en hoefde hij zichzelf niet schuldig te voelen omdat hij zo lang weggeweest was. En dan had hij ook geen pijnlijke benen. ‘Ik vind dat je wel iets terug mag doen voor me,’ begon hij luchtig tegen haar terwijl hij met een schuine blik naar haar keek om te zien of ze enige gezichtsexpressie vertoonde op haar gelaat. Hij zou haar nu vast wel nieuwsgierig maken. En eigenlijk vond hij dat hij zijn vraag – eis, kuch kuch – zo snel mogelijk moest stellen, want als het een ‘nee’ was, moest hij alsnog dat hele pokkeneind terug gaan lopen en zat Bones nog langer alleen. ‘Je mag me best trakteren op een rit naar Fuchsia City,’ liet hij er vervolgens doodleuk op volgen alsof een zak rijst tien minuten mee naar haar huis slepen echt zo hard opwoog tegen een ritje terug naar Fuchsia City met de auto. Maar hé, hij kon altijd proberen, right?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   vr aug 07, 2015 7:51 pm

De jongen antwoordde dat hij in Fuchsia City woonde, en Mion kon niet anders dan zich afvragen waarom hij dan in hemelsnaam hier een zak pokémonvoer kwam kopen. “De laatste keer dat ik in Fuchsia was, hadden ze daar toch ook supermarkten,” sprak ze luchtig, maar stiekem vond ze Caden toch wel een beetje raar.
“Ik ben hier geboren en opgegroeid in Vermillion,” vertelde ze toen, “maar over enkele dagen verhuis ik naar Cerulean City en ga ik op mezelf wonen.” Hoewel de jongen er niet naar had gevraagd, vermoedde ze dat ze er zelf stiekem toch wel heel blij mee was en het daarom gewoon graag kwijt wilde.

Toen Caden zei dat hij vond dat ze wel iets terug mocht doen, trok Mion haar wenkbrauwen op en keek ze hem afwachtend aan, niet geheel blij met de toon waarop hij sprak. Ze liet haar afkeur zo min mogelijk merken en liep door, terwijl ze wachtte op het vervolg van zijn verhaal. Wat kon hij in hemelsnaam terugverwachten voor het dragen van een zak rijst?
“Je mag me wel trakteren op een rit naar Fuchsia City,” sprak de jongen toen, en het kostte Mion moeite om haar kaak in de buurt van haar gezicht te houden. Dat hij zo gek was om lopend naar Vermillion te komen, betekende toch niet dat Mion zo gek was om heen en weer te reizen om hem een plezier te doen?! Serieus, dan kon ze nog beter die zak rijst met veel moeite achter zich aan slepen, want dat kostte toch duizend keer minder moeite dan dat hele end naar Fuchsia te rijden?!

“Er valt vast iets te regelen,” antwoordde ze een beetje geladen, “maar ik ben persoonlijk niet van plan om heen en weer te rijden en benzine te verkwisten, enkel omdat je mij tien minuutjes hebt geholpen met tillen.” Ze keek de jongen even aan, misschien lichtelijk geïrriteerd dat hij überhaupt het lef had gehad om het voor te stellen.
“En misschien dat je het niet helemaal begrijpt, maar vriendelijk vragen werkt vaak beter dan iets eisen. Want ik wil best iets terugdoen, maar als je jezelf nu werkelijk een hele vent vindt omdat je een zak rijst voor een klein meisje hebt gedragen en vindt dat je daarom een wederdienst verdient, dan mag je die zak ook hier laten liggen en dan red ik me wel.”
Goed, dat viel nog te bezien, maar dit waren van die dingen die ze van haar familieleden gewend was, en waar ze absoluut niet tegen kon. Maar deze jongen was geen familie van haar, dus zag ze ook geen enkele reden om hem te sparen.
“We zijn er echter bijna,” sprak ze toen, en ze wees naar een hek, waarachter een groot landhuis te vinden was. Midden in de tuin stond een fontein met allerlei prachtige waterpokémon, en daaromheen bevond zich een pad voor auto’s. Er was aan de zijkant tevens een parkeerplaats met plek voor tien (vaak dure) auto’s. Er stonden nu echter maar drie: die van haar opa en oma, die van een oom en die van haarzelf.

“Dus…” zei ze wat ongemakkelijk, terwijl ze afwachtend naar Caden keek.

OOC: That was a no, I guess... xD

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaru Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 24
Woonplaats : Fries- en Drentheland
Registratiedatum : 07-08-15
Aantal berichten : 13
Pokédollars 600
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Nee
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   za aug 08, 2015 12:22 pm

"Je hebt haar wat gevraagd?" Ongelovig keek hij zijn oma aan. Die keek enkel hooghartig terug. "Jij zei dat je geen tijd had om boodschappen te doen. Er is toch niks mis mee om het Mion te vragen?" "Er stond 15 kilo rijst op jouw lijstje!" "Ze is groot en sterk, ze kan heus wel-" "Dat is ze niet," kapte Masaru zijn oma af. Het klonk lullig, maar het was zo. Als ze het Yuzuki nou gevraagd had, oké, maar Mion? "Ik ga haar zoeken," sprak Masaru, waarop hij zich abrupt omdraaide en de kamer uit beende. Hier ging hij nog problemen mee krijgen, dacht hij terwijl de jongen de deur achter zich dicht trok. Zijn oma tolereerde het meestal niet als hij zo tegen haar sprak. Maar serieus, Mion 15 kilo rijst laten ophalen? Er zat er zat echt een steekje los bij dat mens.

Masaru beende het huis door. Hij had haast de neiging om te gaan rennen, maar hij wist zich in te houden. Bedoel, wat kon er nou mis gaan met naar de supermarkt gaan? Toch had hij er een slecht gevoel over. De jongen opende de voordeur, gooide deze achter zich dicht en liep over de oprit naar het hek. Vanaf daar spotte hij meteen Mion's kleine gestalte aan het einde van de straat. Ze was echter niet alleen.. Masaru's gezicht betrok meteen, terwijl hij het hek open deed en naar haar toe beende. "Mion!" zei hij, eenmaal op gehoorsafstand. "Ugh, ik had nog gezegd dat ze moest wachten tot ik tijd had. Alles goed gegaan?" Zijn blik ging naar de zwartharige jongen die de zak rijst vast had. Tot zijn ongenoegen was de jongen een paar centimeter langer dan hij, maar Masaru was veel gespierder. "Bedankt, geef die maar aan mij," sprak hij niet onaardig, maar behoorlijk resoluut. Hij hoefde geen vreemden aan de deur.

OOC;; Yay, Masaru post fijn!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mion Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 23
Woonplaats : De Ommelanden
Registratiedatum : 17-07-15
Aantal berichten : 113
Pokédollars 660
ID CARD
ID Card
Geslacht: Vrouw Vrouw
Licentie Houder: Ja (0 badges)
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   ma aug 10, 2015 3:39 pm

Mion was nog maar net klaar met praten, toen ze haar naam hoorde. Een eventueel antwoord werd daardoor onmogelijk gemaakt, ondanks dat Mion best benieuwd was naar wat de jongen daarop te zeggen had. Ze zag echter haar broer met een bezorgde gezichtsuitdrukking. Ze moest de neiging om met haar ogen te rollen onderdrukken, want het was niet alsof ze drie jaar oud was en niet voor zichzelf kon zorgen. Ze was bovendien maar een jaar jonger dan haar oudere broer, maar soms gaf hij haar een beetje het gevoel alsof ze nog een kleuter was. Misschien dacht hij dat ook wel. Maar dat ze eruit zag als iemand van vijftien, betekende niet dat hij het recht had om haar zo te behandelen.
Maar aan de andere kant wist Mion dat de bezorgdheid oprecht was, en hield ze wel van hem en maakte ze zich ook vaak genoeg zorgen om hem. “Hé, broer,” groette ze daarom maar gewoon, zonder de lichte irritatie te laten merken in haar stem. Ze zag echter hoe Masaru naar de jongen naast haar keek en die blik beviel haar allerminst, en de manier waarop hij Caden toen aansprak vond ze ook niet bepaald geruststellend. Tot dusver was Caden relatief behulpzaam geweest, maar het ging allemaal niet vanzelf en ze wist niet hoe snel hij uit zijn slof kon schieten. Van haar broer, aan de andere kant, wist ze dat de voor hem vreemde jongen maar één ding verkeerd hoefde te zeggen en hij had een vuist in zijn richting te pakken. Mion stuurde haar broer een betekenisvolle blik, hopend dat hij zich in zou houden en ze dit snel konden afhandelen. Ze had echt geen zin in problemen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaru Hirose

avatar

PROFIEL Vrouw
Leeftijd : 24
Woonplaats : Fries- en Drentheland
Registratiedatum : 07-08-15
Aantal berichten : 13
Pokédollars 600
ID CARD
ID Card
Geslacht: Man Man
Licentie Houder: Nee
Pokémon in bezit:
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   do sep 24, 2015 2:02 pm

"Hé, broer." Really? Was dat het enige wat ze zei? Hé? Masaru onderdrukte een zucht. Volgens mij had Mion soms niet door hoeveel zorgen hij zich om het meisje maakte. Hij richtte zich daarom op de jongen. "Bedankt, geef die maar aan mij," sprak hij, terwijl hij zijn handen uitreikte naar de zak. De zwartharige gaf hem zwijgend aan, waarop Masaru hem over zijn schouder gooide, zodat hij zijn handen vrij had. "You're welcome," sprak de jongen met een schalks glimlachje, waarop Masaru hem met vernauwde ogen aankeek. Hij mocht deze jongen niet. "Wel, aangezien ik die lift blijkbaar wel kan vergeten, moet ik er maar eens vandoor," sprak de jongen meer tegen Mion dan tegen Masaru. Hij draaide zich om en liep met zijn handen in zijn zakken de straat uit. "Tssh."Masaru kon het geluidje niet tegenhouden. Zak hooi. Masaru keerde zich naar Mion. "Moet ik de andere boodschappen ook dragen?" vroeg hij zijn zusje, terwijl hij haar vragend aankeek.

OOC: Godmode Caden met toestemming. Korte post is kort xD

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
ID CARD
BerichtOnderwerp: Re: Too Much To Handle   

Terug naar boven Go down
 

Too Much To Handle

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokémon;; The Dark Days :: Central Kanto :: Vermillion City-